Տարածաշրջանում սկսվել է քաղաքական նոր խաղ. Ֆրանսիան Անդրկովկասում փորձում է նստել երկու աթոռի վրա

«Մակրոնի անդրկովկասյան ճոճանակը» վերնագրով հոդվածում գրում է, որ ֆրանսիական կողմի նախաձեռնությամբ հեռախոսազրույց է տեղի ունեցել ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի ֆրանսիացի համանախագահ Շտեֆան Վիսկոնտիի և Ադրբեջանի արտաքին գործերի նախարար Ջեյհուն Բայրամովի միջև: Ենթադրաբար, նրանք խոսել են ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի աշխատանքը վերսկսելու հնարավորության մասին, սակայն կողմերը մանրամասներ չեն հայտնել: Ադրբեջանի արտգործնախարարության մամուլի ծառայությունը ընդհանուր գծերով է նկարագրել իրավիճակը. Բաքուն և Փարիզը «մտքեր են փոխանակել տարածաշրջանում տիրող իրավիճակի վերաբերյալ» , «քննարկվել են փոխադարձ հետաքրքրություն ներկայացնող այլ հարցեր»:

Նախօրեին Բաքու այց է կատարել Ֆրանսիայի ԱԳՆ պետքարտուղար Ժան-Բատիստ Լեմուանը: Այստեղ ևս պաշտոնական մեկնաբանությունները սուղ են: Բանակցությունները շոշափել են Վիսկոնտիի քննարկած նույն հարցերը, գումարած «Ղարաբաղյան պատերազմի ավարտից հետո երկկողմ համագործակցության նոր հնարավորությունները»: Բացի այդ, Ադրբեջանում Ֆրանսիայի դեսպան Զաքարի Գրոսը հանդես է եկել «ադրբեջանա-ֆրանսիական հարաբերությունների վերջին լարվածությունը հաղթահարելու» կոչով: Նման «ֆրանսիական հստակ դիվանագիտություն» Անդրկովկասի պետություններից որևէ մեկի նկատմամբ երկար տարիներ չի նկատվել: Ժամանակին Փարիզը Վրաստանն է համարել իր աջակցության թիրախ և «գլխավոր ժողովրդավարության կետ» տարածաշրջանում։

Փարիզում կարծել են, որ տարածաշրջանում կենտրոնական տեղ զբաղեցնող Թբիլիսին, եթե հաշվի առնենք առաջին հերթին տարանցման հնարավորությունները, կարող է առանձնահատուկ դեր ունենալ ամբողջ տարածաշրջանի ժողովրդավարացման ծրագրի իրականացման գործում: Սակայն վերջերս, վրացական ընդդիմության ջանքերի շնորհիվ, այդ երկրի «ժողովրդավարական դիմագիծը» նկատելիորեն խաթարվել է: Հայաստանում Նիկոլ Փաշինյանի իշխանության գալուց հետո Փարիզը, հիմնականում կես միլիոնանոց հայկական սփյուռքի ճնշման պատճառով, «տարածաշրջանային ժողովրդավարության» կենտրոնը տեղափոխել էր Երևան: Ղարաբաղյան պատերազմի ժամանակ Ֆրանսիան կանգնել է Հայաստանի կողքին, հանդես եկել թուրք-ադրբեջանական դաշինքի գործողությունների կտրուկ դատապարտմամբ և անգամ դատապարտել Ռուսաստանի քաղաքականությունը ղարաբաղյան ուղղությամբ:

Ֆրանսիական լրատվամիջոցները պնդել են, որ «երեք երկրների՝ Ռուսաստանի, Թուրքիայի և Ադրբեջանի ավտորիտար առաջնորդները կիսում են իրենց ազդեցությունը Կովկասում՝ ճնշելով ժողովրդավարական Հայաստանին»: Միևնույն ժամանակ, ֆրանսիացի փորձագետները կարծում են, որ եթե ղարաբաղյան պատերազմի ընթացքում Փարիզը սպառնար Ադրբեջանին ռազմական գործողությունները շարունակելու համար, ապա կճանաչեր Լեռնային Ղարաբաղի անկախությունը, և պատերազմի արդյունքը կարող էր այլ լինել: Բայց դա տեղի չի ունեցել: Ճիշտ է, պատերազմից հետո Ֆրանսիայի Սենատը բանաձևեր է ընդունել, որոնք ուղղված են սատարելու Ղարաբաղի ճանաչումը, բայց դրա ազդեցությունը կարելի է համեմատել «մահացածների համար համեմունքների» հետ: Չնայած Ֆրանսիայի ԱԳՆ-ն չի աջակցել օրենսդիր մարմնի ներկայացուցիչների նախաձեռնությանը, բայց Ադրբեջանի համար բացասական քաղաքական հետևանքները Ֆրանսիայի նկատմամբ մնացել են:

Հետո սկսել է բացահայտ դիվանագիտական հարձակում Բաքվի նկատմամբ: Ինտրիգն այն է, որ դեռ դժվար է պարզել, թե ինչն է առաջին պլան մղվել Փարիզի համար. ապաշրջափակումից հետո Ադրբեջանի հետ առևտրատնտեսական համագործակցության ակտիվացո՞ւմը, թե՞ ղարաբաղյան խնդրի քննարկումը: Առաջինը իրական քաղաքականություն դառնալու շանսեր ունի, մինչդեռ երկրորդը ղարաբաղյան ուղղությամբ ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի ձախողման պատճառով ընկալվում է որպես խորհրդանշական գործողություն: Փարիզը հասկացել է, որ Հայաստանի տարածքով տարանցիկ միջանցքի հայտնվելը տեղափոխում է տարածաշրջանի հիմնական տարանցիկ հանգույցը Վրաստանից Ադրբեջան, եթե հաշվի առնենք չինական «Մեկ գոտի — մեկ ճանապարհ» նախագիծը: Ֆրանսիայի նախագահ Էմանուել Մակրոնը Բաքվի հետ ինտենսիվ համագործակցության կողմնակիցների համար հիմք է ստեղծում, քանի որ դա կարող է արագացնել ինտեգրման գործընթացը:

Այսպիսով, Ֆրանսիան, մի կողմ թողնելով իր ժողովրդավարական հիմնավորումները, սկսել է ակտիվացնել համագործակցությունը Ադրբեջանի հետ: Այս ուղղությամբ հնարավոր են բեկումնային լուծումներ, քանի որ նախկինում Եվրոպան Անդրկովկասը չի համարել ասիական կամ մերձավորարևել յան գործընկերության մաս: Իրավիճակը փոխվել է, և Ֆրանսիան ունի իր «անդրկովկասյան հավակնությունները»: Ավելին, բացի Ադրբեջանից, նա ձգտում է հնարավորինս արագ կարգավորել իր հարաբերությունները Թուրքիայի հետ: Միևնույն ժամանակ, Փարիզը համագործակցում է Ռուսաստանի հետ, ինչը ենթադրում է հաշվի առնել Ռուսաստանի շահերը Անդրկովկասում: Ինչ-որ իմաստով տարածաշրջանում սկսվել է քաղաքական խաղ, ձևավորվում է «նոր ուժ», որի հիմքը կարող են լինել Ռուսաստանը, Թուրքիան, Ֆրանսիան, Ադրբեջանը, Հայաստանը և նույնիսկ Իրանը: Բարիկադների մյուս կողմում են ԱՄՆ-ը և նրա գործընկերները` Ռումինիան, Բուլղարիան, Ուկրաինան և Վրաստանը:

Եթե խոսքը ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի մեխանիզմի միջոցով Ղարաբաղյան հարցի կարգավորման հեռանկարների մասին է, ապա փոխված ստատուս-քվոյի պատճառով դժվար կլինի վերադառնալ նախորդ բանակցային օրակարգ: Այնուամենայնիվ, Ֆրանսիան, որը մասնակցել է Ղարաբաղյան պատերազմը դադարեցնելու մասին 2020 թվականի նոյեմբերի 10-ի համաձայնագրի նախապատրաստման խորհրդակցություններին, պաշտոնապես չի առաջադրում նոր պահանջներ, բացի համանախագահների խմբի աշխատանքը վերսկսելու անհրաժեշտությունից:

Ավելին ՝ այստեղ

 1,098 total views,  2 views today

Оставьте первый комментарий для "Տարածաշրջանում սկսվել է քաղաքական նոր խաղ. Ֆրանսիան Անդրկովկասում փորձում է նստել երկու աթոռի վրա"

Оставить комментарий

Ваш электронный адрес не будет опубликован.


*